حزین لاهیجی
شمارهٔ ۷
رفت آنکه دل به محنت، آسوده بود ما را
چشم از فسانه غم، شب می غنود ما را
زین پیشتر ز چشمم، جاری دو جوی خون بود
اکنون هزار چشمه، از دل گشود ما را
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۹دادی به باد، طره عنبر سرشت را
- شمارهٔ ۱۰چنان افشاند چشمم، بی‌تو، اشک بی‌محابا را
- شمارهٔ ۱۱فکند از نظرش، چشم کینه خواه مرا
- شمارهٔ ۱۲شرار آتش دل، شبنم است باغ مرا
- شمارهٔ ۱۳می لعلی ز ساغر می کشم، تبخاله لب را
- شمارهٔ ۱۴نمی داند دل آگاه، در دنیا فراغت را
- شمارهٔ ۱۵سلطان همّتم، ز جهان شسته دست را
- شمارهٔ ۱۶باغ و بهار سازد، جیب و کنار خود را
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.