شمارهٔ ۱۲

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

1. شمارهٔ ۱۴نمی داند دل آگاه، در دنیا فراغت را
2. شمارهٔ ۱۵سلطان همّتم، ز جهان شسته دست را
3. شمارهٔ ۱۶باغ و بهار سازد، جیب و کنار خود را
4. شمارهٔ ۱۷خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو را
5. شمارهٔ ۱۸نبرده لذت دیدار دلگشای تو را
6. شمارهٔ ۱۹گران‌جان می‌کند، تعظیم بی‌جا اهل دنیا را
7. شمارهٔ ۲۰یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
8. شمارهٔ ۲۱به داغ عشق پروردم، بهار خاطر خود را