پرش به محتوای اصلی
حزین لاهیجی حزین لاهیجی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۷

خوش آنکه غازه گر آیم رخ فرنگ تو را

زخون دیده فروزم، چراغ رنگ تو را

دلیل مقصد آوارگان عشق منم

نشان بوسه گذارم، دهان تنگ تو را

شکستت ای چمن آرای آرزو مرساد

که مومیایی دل کرده اند، سنگ تو را

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۹گران‌جان می‌کند، تعظیم بی‌جا اهل دنیا را
  2. شمارهٔ ۲۰یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
  3. شمارهٔ ۲۱به داغ عشق پروردم، بهار خاطر خود را
  4. شمارهٔ ۲۲تا در سخن درآرم، شیرین زبان خود را
  5. شمارهٔ ۲۳نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را
  6. شمارهٔ ۲۴بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را
  7. شمارهٔ ۲۵هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های من
  8. شمارهٔ ۲۶کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

حزین لاهیجی درباره‌ی حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.