حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۰
یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
برگ گل جزیه دهد، شقّهٔ دامان تو را
زاهد، این خرقه به دوشم خنکیهای تو داد
کرد پشمیهٔ من، فکر زمستان تو را
حزین لاهیجی
ادامه‌ی غزلیات ناتمام
- شمارهٔ ۲۲تا در سخن درآرم، شیرین زبان خود را
- شمارهٔ ۲۳نبخشیدی به مگن یکبار، جام باده خود را
- شمارهٔ ۲۴بهار خط، گل و می شد، نگاه فتنه مستش را
- شمارهٔ ۲۵هجوم گریهٔ تلخ و خروش ناله های من
- شمارهٔ ۲۶کدامین دیده سازد سرمه، گرد جلوه گاهش را؟
- شمارهٔ ۲۷ادا سازد به خاموشی، لب او گفتگویش را
- شمارهٔ ۲۸ای از تو، پریشان نظری آینه ها را
- شمارهٔ ۲۹دعوی‌ست با شعر ترم، آن دشمن ادراک را
درباره‌ی حزین لاهیجی
محمدعلی بن ابوطالب متخلص به حزین از آخرین شاعران سبک هندی و از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. او در سال ۱۱۰۳ هجری قمری در اصفهان زاده شد. زندگی او مقارن سقوط دولت صفوی و آشفتگی اوضاع ایران بود که او را درگیر سفرها و ماجراهای فراوان نمود تا جایی که چندین بار جامهٔ رزم پوشید و به نبرد دشمنان رفت. نهایتاً درگیری یا اتهام‌زنی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.