پرش به محتوای اصلی
هاتف اصفهانی هاتف اصفهانی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۳

دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم

نگذاردم که حال دل بیقرار گویم

شنود اگر غم من نه غمین نه شاد گردد

به کدام امیدواری غم خود به یار گویم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۵با چشم تو گهی که به رویت نظر کنم
  2. غزل شمارهٔ ۶۶هر شبم نالهٔ زاری است که گفتن نتوان
  3. غزل شمارهٔ ۶۷گواهی دهد چهرهٔ زرد من
  4. غزل شمارهٔ ۶۸بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان
  5. غزل شمارهٔ ۶۹به یک نظاره چون داخل شدی در بزم میخواران
  6. غزل شمارهٔ ۷۰آن کمان ابرو کند چون میل تیر انداختن
  7. غزل شمارهٔ ۷۱منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو
  8. غزل شمارهٔ ۷۲گردد کسی کی کامیاب از وصل یاری همچو تو
همه‌ی غزلیات ←

هاتف اصفهانی درباره‌ی هاتف اصفهانی

سید احمد حسینی متخلص به هاتف از شاعران قرن دوازدهم و دوران زندیه و افشاریه است. وی درنیمهٔ اول قرن دوازدهم هجری در شهر اصفهان متولد شد. اصلیت وی از اردوباد آذربایجان بوده است. وی در زادگاهش به کسب علوم متداول خاصه طب و حکمت پرداخت و با آذر بیگدلی و صباحی بیدگلی و رفیق اصفهانی معاصر و معاشر بود که همگی آنان از شاگردان م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.