پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

غزلیات

شمارهٔ ۶۲

می گلرنگ دوست می‌دارم

نالهٔ چنگ دوست می‌دارم

تا بدیدم فریب نرگس تو

سِحر و نیرنگ دوست می‌دارم

از هوای بهار چهره تو

نقش ارژنگ دوست می‌دارم

شاد و خوشدل شدم چو فرمودی

که دل تنگ دوست می‌دارم

تا درآیی به آشتی به برم

هر زمان جنگ دوست می‌دارم

تا دلت مهر مهر من گیرد

نقش بر سنگ دوست می‌دارم

گفته بودی که نیک من ننگ است

من خود این ننگ دوست می‌دارم

نیک دانسته‌ای ز غیب که من

شاهد شنگ دوست می‌دارم

تا لب و سبزه خطت دیدم

قند در تنگ دوست می‌دارم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴بلای دل بسی دارم دوای دل نمی‌دانم
  2. شمارهٔ ۶۵چه میل است این که من سوی تو دارم
  3. شمارهٔ ۶۶به جان تو که به جان رهی نگاه مکن
  4. شمارهٔ ۶۷امید از وصل تو نتوان بریدن
  5. شمارهٔ ۶۸جانا به صبوح خرمی کن
  6. شمارهٔ ۶۹صبح است یا نور قمر یا آینه یا روست آن
  7. شمارهٔ ۷۰مردمان گوش کنید انده تنهائی من
  8. شمارهٔ ۷۱چو تو دلبر به زیبائی به عالم در که دید ای جان
همه‌ی غزلیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.