پرش به محتوای اصلی
غبار همدانی غبار همدانی

غزلیات

شمارهٔ ۴۹

فکندم رخت در میخانۀ عشق

کشیدم دُردی از پیمانۀ عشق

به بحر اشک خونین غوطه خوردم

ربودم گوهر یکدانۀ عشق

مخوان زاهد به فردوسم که الحق

ز قصر خلد بِه ویرانۀ عشق

به زنجیر مِی از راهم بگردان

که رسوا می شود دیوانۀ عشق

برو واعظ که در یک سر نگنجد

حدیث عقل با افسانۀ عشق

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱مه من سر برآر از برج محمل
  2. شمارهٔ ۵۲تا پر نشد ز بوی محبت دماغ دل
  3. شمارهٔ ۵۳ای غمت سرمایۀ سودای دل
  4. شمارهٔ ۵۴هرکه بیند عکس ساقی را به جام
  5. شمارهٔ ۵۵در بند هرچه در دو جهان هست نیستم
  6. شمارهٔ ۵۶نه چنان ز عشق بیمار وز هجر مستمندم
  7. شمارهٔ ۵۷ز جورت بس که شبها ناله چون مرغ سحر کردم
  8. شمارهٔ ۵۸من از میخانه زان رو ناگزیرم
همه‌ی غزلیات ←

غبار همدانی درباره‌ی غبار همدانی

سیّد حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سیّد صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصۀ هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زادگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوق‌‏العادّه‌‏ای که داشت در تحص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.