پرش به محتوای اصلی
غالب دهلوی غالب دهلوی

رباعیات

شمارهٔ ۹۲

غالب چو ز دامگه بدر جستم من

آخر ز چه بود این همه برگشتن

باید که کنم هزار نفرین بر خویش

لیکن به زبان جاده راه وطن

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۴هر چند توان بی سر و سامان بودن
  2. شمارهٔ ۹۵ای تیره زمین که بوده ای بستر من
  3. شمارهٔ ۹۶راهی ست ز عبد تا حضور الله
  4. شمارهٔ ۹۷ای آن که گرفته ام به کوی تو پناه
  5. شمارهٔ ۹۸یارب به جهانیان دل خرم ده
  6. شمارهٔ ۹۹هر چند که زشت و ناسزاییم همه
  7. شمارهٔ ۱۰۰ای جام شراب شادکامی زده ای
  8. شمارهٔ ۱۰۱گر پرورش مهر نه زان دل بودی
همه‌ی رباعیات ←

غالب دهلوی درباره‌ی غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.