پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۹۱

جان فدا کردم که تا شد وصل او یک دم نصیب

عمر جاویدست می‌گردد کسی را کم نصیب

تیشة غمّاز راز کوهکن را فاش کرد

حسن رسوا گشت چون شد عشق را محرم نصیب

عشرت این گلستان وقف که شد یارب که شد

غنچه را قسمت ملال و لاله را ماتم نصیب!

عمر باقی بود و روز تیره تا پیری کشید

شد شب عمر مرا آخر صباحی هم نصیب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۳گر برین قامت فزاید جلوة آن دلفریب
  2. شمارهٔ ۹۴غنچه را از حسرت لعل تو دل در بر بسوخت
  3. شمارهٔ ۹۵امشب ز فرقت تو دلم چون چراغ سوخت
  4. شمارهٔ ۹۶اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت
  5. شمارهٔ ۹۷پیشهٔ ما عشق و رندی کار ماست
  6. شمارهٔ ۹۸دل بد مکن ز همدمی غم که آشناست
  7. شمارهٔ ۹۹ما به این بی‌اعتباری چرخ سرگردان ماست
  8. شمارهٔ ۱۰۰گلِ بی‌رنگِ عشق چیدة ماست
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.