پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۹۹

برین مباش که قانون تازه ساز کنی

به قول بلهوس از عاشق احتراز کنی

تمیز عاشق و اهل هوس نمی‌داند

به جان خویش که خاطر نشان ناز کنی

زبان سوسن، بی‌گفتگو نمی‌ماند

اگر تو گوش به گفتار اهل راز کنی

دمی به روی تو درهای بسته بگشایند

که گوشه‌ای بنشینی و در فراز کنی

به نیم ناز که بر آرزو کنی ای دل

توانی آنکه مرا نیز بی‌نیاز کنی

اگر دمی به دو عالم نظر فروبندی

دگر دلت نگذارد که دیده باز کنی

میان بلبل و فیّاض فرق بسیارست

اگر دمی بنشینی و امتیاز کنی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰۱به دیده جا دهدت گر رقیب دون، نروی!
  2. شمارهٔ ۷۰۲زلف او هر جانب افکندست دام غمزه‌ای
  3. شمارهٔ ۷۰۳خوش بی‌خبر ز حال دل زار گشته‌ای
  4. شمارهٔ ۷۰۴دارم دلی به مهر بتان عهد بسته‌ای
  5. شمارهٔ ۷۰۵سخت بی‌مهر و جفا پیشه و پر فن شده‌ای
  6. شمارهٔ ۷۰۶در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
  7. شمارهٔ ۷۰۷جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی
  8. شمارهٔ ۷۰۸دلم خوشست اگر شکوه‌گر دعا بنویسی
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.