پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۷۰۳

خوش بی‌خبر ز حال دل زار گشته‌ای

معلوم می‌وشد که خبردار گشته‌ای

بیداری شکسته‌دلان ضعف طالعست

پیداست بخت خفته که بیدار گشته‌ای

هر قطره اشکم آینة جلوه‌های تست

ظالم بیا ببین که چه گلزار گشته‌ای

غمخوارگی علامت غمخوار دوستی است

دل داده‌ای ز دست که دلدار گشته‌ای

گر بوی درد می‌شنوم از تو، دور نیست

در لاله‌زارِ سینة افگار گشته‌ای

با قید خویشتن نتوان صید عشق شد

آزاد گشته‌ای که گرفتار گشته‌ای

بیدرد درد کس نتواند علاج کرد

دانستم ای مسیح که بیمار گشته‌ای

ای درد بر نیایم اگر با تو، دور نیست

کم گشته است صبر و تو بسیار گشته‌ای

فیّاض از درشتی ایّام شکوه چند

آخر غنیمت است که هموار گشته‌ای

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰۵سخت بی‌مهر و جفا پیشه و پر فن شده‌ای
  2. شمارهٔ ۷۰۶در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
  3. شمارهٔ ۷۰۷جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی
  4. شمارهٔ ۷۰۸دلم خوشست اگر شکوه‌گر دعا بنویسی
  5. شمارهٔ ۷۰۹خواهم که نشینم خوش برطرف گلستانی
  6. شمارهٔ ۷۱۰نگاه گرم عاشق را، رسد جانانه آرایی
  7. شمارهٔ ۷۱۱چو سنبل پیچ و تابم مو بمو از پیچش مویی
  8. شمارهٔ ۷۱۲کجا شد گریهٔ مستانهٔ من در سر کویی
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.