پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۴۲

نه تنها در چمن از زوی گل گل می‌توان چیدن

که سنبل از نسیم شاخ سنبل می‌توان چیدن

دل درد آشنا ای آنکه داری در چمن بخرام

که گل از ناله‌های زار بلبل می‌توان چیدن

بهار گلستان حسن را نازم که در عهدش

بنفشه از خط و سنبل ز کاکل می‌توان چیدن

ز بس صحن چمن از خندة گلزار خرم شد

در او چون دست گلباز از هوا گل می‌توان چیدن

توان چیدن گل وصلش به دست آرزو فیّاض

ولیکن این گل از شاخ تحمّل می‌توان چیدن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴۴برافکن پرده و از عکس آن رونوبهارم کن
  2. شمارهٔ ۶۴۵گر جام میی داری عزم لبِ‌جویی کن
  3. شمارهٔ ۶۴۶بعد ازین ای دل تلاش مهر هر ناکس مکن
  4. شمارهٔ ۶۴۷اسکندرم دستور من عقل هنر فرسود من
  5. شمارهٔ ۶۴۸نمی‌گردد مگر، در صیدگاه دل شکار من
  6. شمارهٔ ۶۴۹نو خط من کرده است عزّت نخجیر من
  7. شمارهٔ ۶۵۰ز ناز آن رامْ دشمن گرچه دایم می‌رمید از من
  8. شمارهٔ ۶۵۱اوج گیرد رتبة افتادگی از حال من
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.