پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۶۱۲

یاد ایامی که در دل مهر یاری داشتیم

ناروا بودیم پُر، اما عیاری داشتیم

با رخ و زلفش که روز و روزگار دیگرست

طرفه روزی داشتیم و روزگاری داشتیم

در غم او کار ما بی‌اختیاری بود و بس

در کف او بود هم گر اختیاری داشتیم

دیده در گَردِ‌ رمد چون آفتاب و ابر بود

لیک چشم سرمه از گَردِ سواری داشتیم

غیر را پامال او دیدیم و مردیم از حسد

یاد ایّامی که ما هم اعتباری داشتیم

خدمت روشنگران خضرِ رهِ این چشمه شد

سال‌ها آیینه بودیم و غباری داشتیم

در خزانِ‌ رنگِ ما فیّاض دم سردی مکن

پیش ازین ما نیز دستی بر بهاری داشتیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱۴چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیم
  2. شمارهٔ ۶۱۵دل را به سر زلف تو دلدار سپردیم
  3. شمارهٔ ۶۱۶پنبه در گوش نهادیم و خبردار شدیم
  4. شمارهٔ ۶۱۷گوهریم و بر بساط دهر یکتای خودیم
  5. شمارهٔ ۶۱۸جز داغ جفا بر دل مهجور ندیدیم
  6. شمارهٔ ۶۱۹یک عشوه از آن نرگس غمّاز ندیدیم،
  7. شمارهٔ ۶۲۰در طور فنا وعدة دیدار شنیدیم
  8. شمارهٔ ۶۲۱بر دل رقم حسرت جاهی نکشیدیم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.