پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۶۳

گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم

شکایتی به لب آرم ولی دعا بنویسم

شکایتی به دلم در تموّج آمده هیهات

دگر چها به لب آرم، دگر چها بنویسم

بیاد قدّ تو هر مصرعی که در قلم آرم

کنم بهانة عشق و هزار جا بنویسم

گرفتم آنکه نویسم حدیث نرگس جانان

کرشمه چون بنگارم، چسان ادا بنویسم!

ز عشوه‌های تو هر دم به لوح خاطر فیّاض

هزار معنی بیگانه آشنا بنویسم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۵مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
  2. شمارهٔ ۵۶۶کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می‌کشم
  3. شمارهٔ ۵۶۷بغل بر هم نمی‌آید ز ذوق آن برو دوشم
  4. شمارهٔ ۵۶۸ز داغ لاله چشم آمد به داغم
  5. شمارهٔ ۵۶۹نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم
  6. شمارهٔ ۵۷۰هزاران منزلم طی گشت و من در اولین گامم
  7. شمارهٔ ۵۷۱ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم
  8. شمارهٔ ۵۷۲ز بس سرگرم شوقم پای کم از سر نمی‌دانم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.