پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۶۰

من مست محبّتم چه سازم

سرشار ملامتم چه سازم

جا در دل بیغمان ندارم

من سوز محبّتم چه سازم

پیوسته به کام دشمنانم

من بادة عشرتم چه سازم

در مشرب خویش خوشگوارم

خونابة حسرتم چه سازم

راحت سر صحبتم ندارد

شایستة محنتم چه سازم

گویند ببر ز مهر اطفال

من طفلْ طبیعتم چه سازم

فیّاض به عزلتم چه خوانی

من عاشق صحبتم چه سازم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۶۲ندید کشتِ‌ امل قطره‌ای ز جوی کسم
  2. شمارهٔ ۵۶۳گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
  3. شمارهٔ ۵۶۴خوش آن که دست به دست سبوی می‌باشم
  4. شمارهٔ ۵۶۵مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
  5. شمارهٔ ۵۶۶کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می‌کشم
  6. شمارهٔ ۵۶۷بغل بر هم نمی‌آید ز ذوق آن برو دوشم
  7. شمارهٔ ۵۶۸ز داغ لاله چشم آمد به داغم
  8. شمارهٔ ۵۶۹نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.