پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۹۸

نماند با مژة من غبار گریة شمع

گره فکند سرشکم به کار گریة شمع

سرشک من نخورد آب بی‌حرارت دل

بود به نقطة آتش مدار گریة شمع

بگو چه سان نکند گل جنون پروانه

که گشت موسم جوش بهار گریة شمع

گره‌گشای دل تنگ ماست قطرة اشک

شکفته می‌گذرد روزگار گریة شمع

درآ به خلوت تاریک من شبی فیّاض

ببین سرشک مرا یادگار گریة شمع

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۰۰با این همه گل‌ها که عیانست درین باغ
  2. شمارهٔ ۵۰۱بهرزه سلسله بر هم نمی‌زند آن زلف
  3. شمارهٔ ۵۰۲خورشید بر فروزد از آتش تب عشق
  4. شمارهٔ ۵۰۳گر هوس آلوده باشد دامان حسن است پاک
  5. شمارهٔ ۵۰۴بدین نشاط که رفتیم ناتوان در خاک
  6. شمارهٔ ۵۰۵از سر گذشتگان را تاج و کمر مبارک
  7. شمارهٔ ۵۰۶به تابم روز از بی‌تابی اشک
  8. شمارهٔ ۵۰۷چون کند میل سواری در قبال نیمرنگ
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.