پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۷

چه حاجت است به شمع و چراغ مستان را

پیاله چشم و چراغ است می‌پرستان را

نظر به روی بتان عذر بت‌پرستی‌هاست

خبر کنید از آن‌رو خداپرستان را

هزار حج کند ار باغبان به آن نرسد

که وقف مشهد بلبل کند گلستان را

چراغ بخت اگر تیرگی کند فیّاض

توان به ناله برافروخت بزم مستان را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۹ز من منّت بود سرو و سمن را
  2. شمارهٔ ۵۰نمی‌دانم چه آیین است کافر کج‌کلاهان را
  3. شمارهٔ ۵۱گر کشم بر رخ دریا مژة پرخون را
  4. شمارهٔ ۵۲نمی‌پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را
  5. شمارهٔ ۵۳بستم ز چارگوشة عالم نگاه را
  6. شمارهٔ ۵۴از بیم دریا کی کنم ترک این ره کوتاه را
  7. شمارهٔ ۵۵سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را
  8. شمارهٔ ۵۶گر نهان سازم غم عشقت چه سازم ناله را
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.