پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۴۳

در دل ز بس به عشق تو غم‌ها شود لذیذ

ترسم به کام من غم دنیا شود لذیذ

در داده‌ایم تن به جفاهای روزگار

دشمن چو شد غیور مدارا شود لذیذ

امروز می‌‌نماید اگر صبر ناگوار

این شوربا به کام تو فردا شود لذیذ

لب را به خنده‌ای نمکین تر کن آن قدر

کاین نیمرس کباب دل ما شود لذیذ

با این هوس فریب نگاهی که مرتراست

در کام دل مباد تمنّا شود لذیذ

یک آن قدر ز پرده برون‌آ که شوق را

در حسرت تو ذوق تماشا شود لذیذ

از بیکسی ز صحبت فیّاض خوشدلیم

تلخابه گاه در ره صحرا شود لذیذ

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۴۵باز هر سو موج ابری جلوه‌گر دارد بهار
  2. شمارهٔ ۴۴۶ز شیرین بود خسرو خوشدل و فرهاد از آن خوش‌تر
  3. شمارهٔ ۴۴۷از نسیم خط دلم را بیقراری بیش‌تر
  4. شمارهٔ ۴۴۸چون غنچه‌ام دلی است ولی کار بسته‌تر
  5. شمارهٔ ۴۴۹لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌تر
  6. شمارهٔ ۴۵۰به جرم اینکه لب یار شد مسخّر ساغر
  7. شمارهٔ ۴۵۱زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر
  8. شمارهٔ ۴۵۲خجل شد از سرشکم خاطر افسردهٔ اخگر
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.