پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۴۶

ز شیرین بود خسرو خوشدل و فرهاد از آن خوش‌تر

که داد دلبران خوش باشد و بیداد از آن خوش‌تر

تغافل‌های عاشق تازه‌تر از ناز معشوق است

رمیدن خوش بود از صید و از صیّاد از آن خوش‌تر

چنان محکم نهاده عشق بی‌بنیادی ما را

که ننهادست در عالم کسی بنیاد از آن خوش‌تر

جواب نور چشم پیر کنعان بوی یوسف برد

کسی هرگز جواب نامه نفرستاد از آن خوش‌تر

ز بس لطف از بتان تندخو خوبست نتوان گفت

که باشد با همه زیبندگی بیداد از آن خوش‌تر

به خاموشی شب از بیداد او درد دلی کردم

که نتوان کرد درد دل به صد فریاد از آن خوش‌تر

ز دنیا فکر عقبا مرد را فیّاض لایق‌تر

که فتح ایروان خوش شاه را، بغداد از آن خوش‌تر

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۴۸چون غنچه‌ام دلی است ولی کار بسته‌تر
  2. شمارهٔ ۴۴۹لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌تر
  3. شمارهٔ ۴۵۰به جرم اینکه لب یار شد مسخّر ساغر
  4. شمارهٔ ۴۵۱زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر
  5. شمارهٔ ۴۵۲خجل شد از سرشکم خاطر افسردهٔ اخگر
  6. شمارهٔ ۴۵۳ای در سر از داغ توام هر لحظه سودای دگر
  7. شمارهٔ ۴۵۴بیا به مجلس و کام دل از شراب برآور
  8. شمارهٔ ۴۵۵ای دل طریقِ نیستی از من به یاد گیر
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.