عمادی شهریاری
شمارهٔ ۹
لعل لبت بنده‌نوازی کند
غمزه به جان دست‌درازی کند
عاشق جانباز دهد جان به باد
باز چو از زلف تو بازی کند
ناز به جان کن که ز جان خوش‌تر است
ناز که معشوق به بازی کند
عمادی شهریاری
ادامه‌ی ملحقات
- شمارهٔ ۱۱آه نیارم زدن گر چه دلم خون شود
- شمارهٔ ۱۲بهار عمر چو روز جوانی است
- شمارهٔ ۱۳ای رای تو سپهر تدبیر
- شمارهٔ ۱۴گمرهان میان شاهرهیم
- شمارهٔ ۱۵غمزه تو سبزه آهوی جان
- شمارهٔ ۱۶ناصر السنه پهلوان سخن
- شمارهٔ ۱۷ای بقعه فرخ همایون
- شمارهٔ ۱۸چو روز عشرت لعل است روز عیش خوش است
درباره‌ی عمادی شهریاری
عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.