پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

ملحقات

شمارهٔ ۱۶

ناصر السنه پهلوان سخن

پهلوان چه خدایگان سخن

بی‌ثنایش نتافت در شب هم

ماه معنی ز آسمان سخن

نرود جز به شست فکرت او

ناوک حجت از کمان سخن

در رکابش بود سعادت چون

نقطه و عجم در عنان سخن

تاج بنهد خرد چو او بندد

کمر حرف بر میان سخن

بطلب خوان فکرتش که بر او

مغز گشته است استخوان سخن

ادامه‌ی ملحقات

  1. شمارهٔ ۱۸چو روز عشرت لعل است روز عیش خوش است
  2. شمارهٔ ۱۹زلف تو دام دل است و عاشق او دل
  3. شمارهٔ ۲۰ای چو من صدهزار بی‌چاره
  4. شمارهٔ ۲۱زیر شاخ رضا برآمده‌ای
  5. شمارهٔ ۲۲غمگین دلم ز داغ جفا ریش کرده‌ای
  6. شمارهٔ ۲۳ای وصال تو مایه شادی
  7. شمارهٔ ۲۴تا چند ز صحبت مجازی
  8. شمارهٔ ۲۵فروزان همچو رویت روی خورشید
همه‌ی ملحقات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.