پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

ملحقات

شمارهٔ ۱۴

گمرهان میان شاهرهیم

پادشاهان عاجز سپهیم

در مقامی که سر بباید باخت

سر فرو برده در غم کلهیم

گم شود هر که ره ز ما جوید

رستنی چون بود ز ما که جهیم

یار در کیف و رهروان در پیش

مانده بیچاره بر سر دورهیم

هیچ فخری نخیزد از بر ما

مگر از ننگ خویش باز رهیم

ادامه‌ی ملحقات

  1. شمارهٔ ۱۶ناصر السنه پهلوان سخن
  2. شمارهٔ ۱۷ای بقعه فرخ همایون
  3. شمارهٔ ۱۸چو روز عشرت لعل است روز عیش خوش است
  4. شمارهٔ ۱۹زلف تو دام دل است و عاشق او دل
  5. شمارهٔ ۲۰ای چو من صدهزار بی‌چاره
  6. شمارهٔ ۲۱زیر شاخ رضا برآمده‌ای
  7. شمارهٔ ۲۲غمگین دلم ز داغ جفا ریش کرده‌ای
  8. شمارهٔ ۲۳ای وصال تو مایه شادی
همه‌ی ملحقات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.