پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

اشعار نویافته

شمارهٔ ۵

در جُنگ شماره 16717 دو قصیده از عمادی آمده است که در دیوان و منابع دیگر یافت نشد مطلع آن دو قصیده:

روزه چو بر بست رخت عید بیفکند بار

رسم رهی نقد کن بوسه عیدی بیار

گر نبودی ماه را بر آسمان هر مه محاق

ماه خواندندی تو را خلق جهان بر اتفاق

ادامه‌ی اشعار نویافته

  1. شمارهٔ ۷حسن تو با سپهر عنان در نمی‌کشد
  2. شمارهٔ ۸زلفت ما را هلاک جان می‌خواهد
  3. شمارهٔ ۹زلفت کی به زیر سایه بدری دارد
  4. شمارهٔ ۱۰در جنگ خطی (گنج بخش) اشعار مختلفی به نام عمادی شهریاری آمده است.
  5. شمارهٔ ۱۱شاهی که برون بام چرخ است درش
  6. شمارهٔ ۱۲آدمی را امید راحت و بیم
  7. شمارهٔ ۱۳ای همه رازها تو را معلوم
  8. شمارهٔ ۱۴قمری که به گاه فرق نشناخت
همه‌ی اشعار نویافته ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.