عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۲
آدمی را امید راحت و بیم
کمتر از یک نفس بود هم نیست
غلطی گر گمان بری که تو را
زیر سوری هزار ماتم نیست
عمادی شهریاری
ادامه‌ی اشعار نویافته
- شمارهٔ ۱۴قمری که به گاه فرق نشناخت
- شمارهٔ ۱۵تیر فلک ز بیم ستونه کند چو تیر
- شمارهٔ ۱۶تشویر می‌دهد خرد خرده‌بین مرا
- شمارهٔ ۱۷انوری گوید:
- شمارهٔ ۱۸کمال‌الدین‌اسماعیل گوید:
- شمارهٔ ۱۹نکویی کن و کسب کن نام نیکو
- شمارهٔ ۲۰برون ز نام نکو چیست در زمانه بگو
- شمارهٔ ۲۱دندان طمع برکن و این مایه بدان
درباره‌ی عمادی شهریاری
عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.