پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

اشعار نویافته

شمارهٔ ۷

حسن تو با سپهر عنان در نمی‌کشد

تا در رکاب لعل شکربار می‌رود

بازم رهان ز عشوه بسیار چون مرا

با دهخدا حدیث تو بسیار می‌رود

گفتنی است که بیت دوم در ذیل اشعار پراکنده و ملحقات در گنجور آمده است.

ادامه‌ی اشعار نویافته

  1. شمارهٔ ۹زلفت کی به زیر سایه بدری دارد
  2. شمارهٔ ۱۰در جنگ خطی (گنج بخش) اشعار مختلفی به نام عمادی شهریاری آمده است.
  3. شمارهٔ ۱۱شاهی که برون بام چرخ است درش
  4. شمارهٔ ۱۲آدمی را امید راحت و بیم
  5. شمارهٔ ۱۳ای همه رازها تو را معلوم
  6. شمارهٔ ۱۴قمری که به گاه فرق نشناخت
  7. شمارهٔ ۱۵تیر فلک ز بیم ستونه کند چو تیر
  8. شمارهٔ ۱۶تشویر می‌دهد خرد خرده‌بین مرا
همه‌ی اشعار نویافته ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.