پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣٢١

غلام همت آنم که همچو باد سحر

ز بار معصیت خود چو بید میلرزد

بگوی زاهد مغرور را که مدت عمر

برسم اهل ریا طاعتی همی ورزد

که بیش رنجه مدار و مرنج بهر جنان

که دیده ئی پس مردن ز خاک سر بر زد

بخاکپای قناعت که نزد ابن یمین

جهان به رنجش آزاده ئی نمیارزد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣٢٣فلک آنست که یکروز بپایان نبرد
  2. شمارهٔ ٣٢۴فریاد از اینجهان که خردمند را ازو
  3. شمارهٔ ٣٢۵قصه پر غصه بر درگاه خاتون جهان
  4. شمارهٔ ٣٢۶که داند که در وحدت و انزوا
  5. شمارهٔ ٣٢٧کسی کو خموش است و پشمینه پوش
  6. شمارهٔ ٣٢٨کار چون سخت گشت بر بنده
  7. شمارهٔ ٣٢٩کی تواند بود بی وجه معاش
  8. شمارهٔ ٣٣٠گر ز من اقران بثروت فایق اند
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.