پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣٢٧

کسی کو خموش است و پشمینه پوش

میان خلایق سروشی کند

نبینی که از جمله میوه ها

به است آنکه پشمینه پوشی کند

از آن سوسن آزادگی یافتست

که باده زبان در خموشی کند

بر این هر دو گر نرم خوئی چرا

بقصد کسی سخت کوشی کند

حکیمانه میگوید ابن یمین

کسی کو که حکمت نیوشی کند

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣٢٩کی تواند بود بی وجه معاش
  2. شمارهٔ ٣٣٠گر ز من اقران بثروت فایق اند
  3. شمارهٔ ٣٣١گروهی جوانان نوخاسته
  4. شمارهٔ ٣٣٢گردون دون بتهمت فضل و هنر مرا
  5. شمارهٔ ٣٣٣گر چه دور فلک سفله نوازم همه عمر
  6. شمارهٔ ٣٣۴گر سیم و زری بقرض یابی
  7. شمارهٔ ٣٣۵گرم بدست فتد ساقی سمن ساقی
  8. شمارهٔ ٣٣۶کسیکه اهل خرد باشد آن سزد از وی
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.