پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣٣۵

گرم بدست فتد ساقی سمن ساقی

که بر لطافت طبعش وثوق من باشد

ز شام تا بسحر می خورم که خود زرخش

نماز شام زمان شروق من باشد

صبوح کان نبود پیشتر ز بانگ نماز

بجان دختر رز کان غبوق من باشد

نخواهم آنکه شود ثالثی مزاحم ما

وگرچه محرم صدق و صدوق من باشد

بگاه مستی اگر بوسه ئی ازو خواهم

چنانکه عادت فسق و فسوق من باشد

شگفتم آید ازو در کنارم ار نکند

ز تندی آنچه سزاوار بوق من باشد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣٣٧کنجی که در او گنجش اغیار نباشد
  2. شمارهٔ ٣٣٨گفتند که صحبت بزرگان
  3. شمارهٔ ٣٣٩گر پرسدت کسی که بر آتش چه افکنند
  4. شمارهٔ ٣۴٠گر نبندی کمر بخدمت خود
  5. شمارهٔ ٣۴١کسی بمدح و ثنای برادران عزیز
  6. شمارهٔ ٣۴٢گفتیم بکوشش بتوان یافت در آفاق
  7. شمارهٔ ٣۴٣گر کریمی به دولتی برسد
  8. شمارهٔ ٣۴۴گر تو یادم کنی و ور نکنی
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.