پرش به محتوای اصلی
ملک‌الشعرا بهار ملک‌الشعرا بهار

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

آیین جهان طبل جفا کوفتن است

خایسک بلا بر سر ما کوفتن است

این کشتن و این کشته شدن مردان راست

کانجا که زنست رقص و پا کوفتن است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴خوش باش که گیتی نه برای من و توست
  2. شمارهٔ ۱۵ - در مدح پروفسور براون انگلیسیادوارد براون فاضل ایران‌دوست
  3. شمارهٔ ۱۶ارباب که صنعت وجاهت فن اوست
  4. شمارهٔ ۱۷برخاست خروس صبح برخیز ای دوست
  5. شمارهٔ ۱۸ - در مرگ پدردر ماتمت ای‌ ملک‌، ملک خون بگریست
  6. شمارهٔ ۱۹این قلب که محزون‌تر از او پیدا نیست
  7. شمارهٔ ۲۰افسوس که صاحب نفسی پیدا نیست
  8. شمارهٔ ۲۱ - پس از ورود به خاک بجنوردچون خطه طوس را پس پشت بهشت
همه‌ی رباعیات ←

ملک‌الشعرا بهار درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار

محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.