فقرۀ ۷

ادامه‌ی ارمغان بهار

1. فقرۀ ۹باستان (‌آغاز و همواره‌) و همه گاه امید بر یزدان دار و دوست آن گیر که ترا سودمندتر بود.
2. فقرۀ ۱۰به چیز یزدان و امهرسپندان توخشا (‌توزنده - عمل کننده‌) و جان‌سپار باش.
3. فقرۀ ۱۱راز به زنان مبر.
4. فقرۀ ۱۲هرچه اشنوی نیوش‌، یاوه مگوی‌.
5. فقرۀ ۱۳زن و فرزند خویشتن جدا از فرهنگ بمهل‌، کت تیمار و بیش (‌رنج و غم‌) گران نرسد و پشیمان نشوی‌.
6. فقرۀ ۱۴، ۱۵بیگاه مخند. پیش و پس پاسخ به پیمانه گیر (‌پیمان - انداز)
7. فقرۀ ۱۶به هیچ کس افسوس (‌استهزاء‌) مکن.
8. فقرۀ ۱۷، ۱۸، ۱۹، ۲۰با دژآگاه (‌نادان و بی‌تربیت‌) مرد همراز مباش‌.