شمارهٔ ۳۶

ادامه‌ی باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

1. شمارهٔ ۳۸ای گل به دریغِ عمر دل پُر خون کن
2. شمارهٔ ۳۹گرچه گل تر درآمدن سر تیز است
3. شمارهٔ ۴۰میریخت گل و ز خاک مفرش میکرد
4. شمارهٔ ۴۱بشکفت به صد هزار خوبی گل مست
5. شمارهٔ ۴۲غنچه که چو پسته لب شود خندانش
6. شمارهٔ ۴۳با گل گفتم که داد بستان و برو
7. شمارهٔ ۴۴بلبل سخنی گفت به گل آهسته
8. شمارهٔ ۴۵گل گفت که در خاک چرا ننشینم