پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن

  1. شمارهٔ ۱۳آن دل که نشان غمگساری میجست
  2. شمارهٔ ۱۴ای دل هر دم دست به خون نتوان برد
  3. شمارهٔ ۱۵ای دل ز هوای عشق کیفر میبر
  4. شمارهٔ ۱۶هر سیل که از خون جگر خواهد خاست
  5. شمارهٔ ۱۷خونی که مرا در دل و جان اکنون هست
  6. شمارهٔ ۱۸یک همنفسی کو که برو گریم من
  7. شمارهٔ ۱۹گفتم:‌دل من که خانهٔ جان اینست
  8. شمارهٔ ۲۰از شرم رخت سرخی گل میبشود
همه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.