شمارهٔ ۱۷

ادامه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن

1. شمارهٔ ۱۹گفتم:‌دل من که خانهٔ جان اینست
2. شمارهٔ ۲۰از شرم رخت سرخی گل میبشود
3. شمارهٔ ۲۱ای عشق توأم در تک و تاب افکنده
4. شمارهٔ ۲۲تا کی ریزم ز چشمِ خون پالا اشک
5. شمارهٔ ۲۳چون دردِ دلم تو میپسندی بسیار
6. شمارهٔ ۲۴تا جان دارم حلقِ من و خنجر تو
7. شمارهٔ ۲۵ای از رخ چون گلت گلابِ دیده
8. شمارهٔ ۲۶چون چشم به یارِ سیم تن میافتد