پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن

  1. شمارهٔ ۱۸یک همنفسی کو که برو گریم من
  2. شمارهٔ ۱۹گفتم:‌دل من که خانهٔ جان اینست
  3. شمارهٔ ۲۰از شرم رخت سرخی گل میبشود
  4. شمارهٔ ۲۱ای عشق توأم در تک و تاب افکنده
  5. شمارهٔ ۲۲تا کی ریزم ز چشمِ خون پالا اشک
  6. شمارهٔ ۲۳چون دردِ دلم تو میپسندی بسیار
  7. شمارهٔ ۲۴تا جان دارم حلقِ من و خنجر تو
  8. شمارهٔ ۲۵ای از رخ چون گلت گلابِ دیده
همه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.