پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن

  1. شمارهٔ ۱۲گفتم ای چشم خواب میباید برد
  2. شمارهٔ ۱۳آن دل که نشان غمگساری میجست
  3. شمارهٔ ۱۴ای دل هر دم دست به خون نتوان برد
  4. شمارهٔ ۱۵ای دل ز هوای عشق کیفر میبر
  5. شمارهٔ ۱۶هر سیل که از خون جگر خواهد خاست
  6. شمارهٔ ۱۷خونی که مرا در دل و جان اکنون هست
  7. شمارهٔ ۱۸یک همنفسی کو که برو گریم من
  8. شمارهٔ ۱۹گفتم:‌دل من که خانهٔ جان اینست
همه‌ی باب بیست و ششم: در صفت گریستن ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.