شمارهٔ ۴

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

1. شمارهٔ ۶گر تن گویم عظیم سست افتادست
2. شمارهٔ ۷چون خواهد بود در کمین افتادن
3. شمارهٔ ۸گر دل بر امید رهنمون بنشیند
4. شمارهٔ ۹پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
5. شمارهٔ ۱۰عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
6. شمارهٔ ۱۱دیرست که جان خویشتن میسوزم
7. شمارهٔ ۱۲گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
8. شمارهٔ ۱۳زان میترسم که در بلام اندازند