شمارهٔ ۷

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

1. شمارهٔ ۹پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
2. شمارهٔ ۱۰عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
3. شمارهٔ ۱۱دیرست که جان خویشتن میسوزم
4. شمارهٔ ۱۲گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
5. شمارهٔ ۱۳زان میترسم که در بلام اندازند
6. شمارهٔ ۱۴تن کیست که سرنگون همی باید کرد
7. شمارهٔ ۱۵گفتم شب و روز از پی این کار شوم
8. شمارهٔ ۱۶چون نیست طریقی که به مقصود رسم