شمارهٔ ۶

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

1. شمارهٔ ۸گر دل بر امید رهنمون بنشیند
2. شمارهٔ ۹پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
3. شمارهٔ ۱۰عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
4. شمارهٔ ۱۱دیرست که جان خویشتن میسوزم
5. شمارهٔ ۱۲گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
6. شمارهٔ ۱۳زان میترسم که در بلام اندازند
7. شمارهٔ ۱۴تن کیست که سرنگون همی باید کرد
8. شمارهٔ ۱۵گفتم شب و روز از پی این کار شوم