شمارهٔ ۳۷

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

1. شمارهٔ ۳۹گر هیچ ندیدم من و گر دیدم من
2. شمارهٔ ۴۰دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید
3. شمارهٔ ۴۱شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد
4. شمارهٔ ۴۲آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود
5. شمارهٔ ۴۳تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم
6. شمارهٔ ۴۴دردا که ز خواب بس دل غافل ما
7. شمارهٔ ۴۵افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
8. شمارهٔ ۴۶جان را خطرِ روزِ پسین بایددید