پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

  1. شمارهٔ ۴۰دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید
  2. شمارهٔ ۴۱شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد
  3. شمارهٔ ۴۲آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود
  4. شمارهٔ ۴۳تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم
  5. شمارهٔ ۴۴دردا که ز خواب بس دل غافل ما
  6. شمارهٔ ۴۵افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
  7. شمارهٔ ۴۶جان را خطرِ روزِ پسین بایددید
  8. شمارهٔ ۴۷تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم
همه‌ی باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.