پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

  1. شمارهٔ ۲۴هر دل که به نفس ره به آگاهی برد
  2. شمارهٔ ۲۵از کس چو سخن نمیپذیری آخر
  3. شمارهٔ ۲۶ای عقلِ تو کرده مبتلای خویشت
  4. شمارهٔ ۲۷دردا که دلی که در جهان کار نداشت
  5. شمارهٔ ۲۸مائیم به امر، پای ناآورده
  6. شمارهٔ ۲۹گاهی به هوس حرف فنا میخوانیم
  7. شمارهٔ ۳۰مائیم که نه سوخته و نه خامیم
  8. شمارهٔ ۳۱یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست
همه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.