شمارهٔ ۲۴

ادامه‌ی باب دوازدهم: در شكایت از نفس خود

1. شمارهٔ ۲۶ای عقلِ تو کرده مبتلای خویشت
2. شمارهٔ ۲۷دردا که دلی که در جهان کار نداشت
3. شمارهٔ ۲۸مائیم به امر، پای ناآورده
4. شمارهٔ ۲۹گاهی به هوس حرف فنا میخوانیم
5. شمارهٔ ۳۰مائیم که نه سوخته و نه خامیم
6. شمارهٔ ۳۱یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست
7. شمارهٔ ۳۲دردا که غرور بود و بسیاری بود
8. شمارهٔ ۳۳بیچاره دلم که خویش حُرْ میپنداشت