فهرست اشعار
- بخش ۱ - بسم اللّه الرحمن الرحیم بنام آنکه گنج جسم و جان ساخت
- بخش ۲ - در نعت سیدالمرسلین خاتم النبیین صلی اللّه علیه و آله و سلم ثنایی کان ورای عقل و جانست
- بخش ۳ - در فضیلت امیرالمؤمنین ابوبكر صدّیق امام اهل دین سلطان اوّل
- بخش ۴ - در فضیلت امیرالمؤمنین عمر فاروق چراغ جنّت و شمع دو عالم
- بخش ۵ - در فضیلت امیرالمؤمنین عثمان بن عفّان جهان معرفت دریای عرفان
- بخش ۶ - در فضیلت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام سپهر معرفت خورشید انور
- بخش ۷ - در فضیلت امیرالمؤمنین حسن علیه السلام امامی کو امامت را حسن بود
- بخش ۸ - در فضیلت امیرالمؤمنین حسین علیه السلام امامی کافتاب خافقینست
- بخش ۹ - در فضیلت امام ابوحنیفه جهان را هم امام و هم خلیفه
- بخش ۱۰ - در فضیلت امام شافعی کسی کو ابن عمّ مصطفی بود
- بخش ۱۱ - در مدح خواجه سعدالدّین ابوالفضل خدا را آنکه محبوب و حبیبست
- بخش ۱۲ - سبب نظم كتاب الا ای کارفرمای معانی
- بخش ۱۳ - در پرداختن این داستان الا ای جوهر قدسی کجایی
- بخش ۱۴ - آغاز داستان الا ای بلبل دستان زننده
- بخش ۱۵ - آغاز داستان کنیزی بود قیصر را در ایوان
- بخش ۱۶ - آغاز داستان کنیزک را چو وقت مرگ آمد
- بخش ۱۷ - دیدن گل هرمز را در باغ و عاشق شدن الا ای پیک باز تیز پرواز
- بخش ۱۸ - خطاب با حقیقت جان در معنی زاری كردن گلرخ الا ای قمری مست خوش آواز
- بخش ۱۹ - گفتار در رخصت دادن دایه گلرخ را در عشق هرمز و حیله ساختن بدایه گفت دل بر خود نهادم
- بخش ۲۰ - پاسخ دادن هرمز دایه را چو از دایه سخن بشنود هرمز
- بخش ۲۱ - دگر بار رفتن دایه پیش هرمز به گل گفتا که رفتم بار دیگر
- بخش ۲۲ - آغاز عشقنامۀ خسرو و گل الا ای درّ دریای معالی
- بخش ۲۳ - زاری هرمز در عشق گل پیش دایه چنین گفت آنکه بحری بود در گفت
- بخش ۲۴ - رسیدن گل و هرمز در باغ و سرود گفتن با رباب چو دایه آن دو دلبر را چنان دید
- بخش ۲۵ - خواستگاری شاه اصفهان از گل چنین گفت آن سخن سنج سخندان
- بخش ۲۶ - طلب کردن قیصر باج و خراج از پادشاه خوزستان و رفتن هرمز به رسولی الا ای فاخته خوش حلقی آخر
- بخش ۲۷ - نامه نوشتن گل به خسرو در فراق و ناخوشی الا ای خوش تذرو سبز جامه
- بخش ۲۸ - رسیدن نامهٔ گل به خسرو و زاری کردن او و رفتن در پی گل به اسپاهان الا ای منطق طیر معانی
- بخش ۲۹ - رفتن خسرو به طبیبی بر بالین گلرخ الا ای سبز طاووس مقدّس
- بخش ۳۰ - بیمار گشتن جهان‌افروز خواهر شاه اصفهان و رفتن هرمز به‌طبیبی بر بالین او و عاشق شدن او بر هرمز الا ای شهسوار رخش معنی
- بخش ۳۱ - بیمار گشتن جهان افروز یکی چابک کنیزک داشت کوچک
- بخش ۳۲ - بیمار گشتن جهان افروز چه گلرخ دایه را جان داده میدید
- بخش ۳۳ - دفن کردن گل دایه را و رفتن با خسرو به روم الا ای شاخ طوبی شکل چونی
- بخش ۳۴ - رفتن خسرو و گل بباغ ز شهرآرای چون بگذشت یک ماه
- بخش ۳۵ - عشرت كردن گل و خسرو باهم شبی خوشتر ز نوروز جوانی
- بخش ۳۶ - صفت جشن خسرو نشسته شاه رومی همچو جمشید
- بخش ۳۷ - نواختن مطرب درآمداِکدشی دوشیزه ناگاه
- بخش ۳۸ - غزل گفتن ارغنون ساز در مجلس خسرو و عشرت كردن می جان پرورم ده در صبوحی
- بخش ۳۹ - در صفت چنگ یکی پیری که او در پشت خم داشت
- بخش ۴۰ - در صفت دف یکی صورت درآمد ماه پیکر
- بخش ۴۱ - در صفت نی یکی طاوس فر بگرفته ماری
- بخش ۴۲ - در صفت بربط بتی خوشبوی همچون مشک بویا
- بخش ۴۳ - آگاهی یافتن شاه اسپاهان از بردن هرمز گل را الا ای روشنایی بخش بینش
- بخش ۴۴ - رشك حسنا در كار گل و قصد كردن چنین گفت آنکه استاد جهان بود
- بخش ۴۵ - بازگردیدن بسر قصه الا ای کبک کهسار معانی
- بخش ۴۶ - آگاهی یافتن خسرو از پیدا شدن گل چنین گفت آن حکیم نغز پاسخ
- بخش ۴۷ - بازگفتن حُسنا مكر خود با خسرو فغان برداشت آن مسکین مکّار
- بخش ۴۸ - نامه نوشتن قیصر بشاه سپاهان بگفت این و دبیری را بفرمود
- بخش ۴۹ - لشکر کشیدن قیصر و خسرو به جانب سپاهان چو خود بر لوح زنگاری قلم زد
- بخش ۵۰ - رزم خسرو با شاه سپاهان و كشته شدن شاه سپاهان برامد نالهٔ کوس از در شاه
- بخش ۵۱ - رفتن خسرو بدریا بطلب گل شه القصه ز پیش او بدر شد
- بخش ۵۲ - از سر گرفتن قصّه الا ای مرغ پیش اندیش چالاک
- بخش ۵۳ - رسیدن خسرو و جهان افروز و یاران بكوه رخام و دیدن پیر نصیحت گو چو بگذشتند ازان دریای خونخوار
- بخش ۵۴ - وداع هرمز پیر را و رفتنش بجانب روم بآخر خسرو از وی ره نشان خواست
- بخش ۵۵ - آگاهی یافتن قیصر از آمدن خسرو چو از خسرو شه قیصر خبر یافت
- بخش ۵۶ - از سر گرفتن قصّه الا ای طوطی طوبی نشین خیز
- بخش ۵۷ - آگاهی یافتن خسرو از گل چوصبح پرده در از پرده دم زد
- بخش ۵۸ - از سر گرفتن قصه الا ای هدهد زرّین پر عشق
- بخش ۵۹ - آغاز نامۀ گل بخسرو به صدره نامه‌ای آغاز کردم
- بخش ۶۰ - در صفت موی الا ای موی مشکین رنگ آخر
متن اشعار به نقل از گنجور.