پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۷

من ذات بحت مطلقم، هم وصف و هم اسماستم

هم نقش موج و قطره ام، هم جوی و هم دریاستم

اول منم، آخر منم، باطن منم، ظاهر منم

غایب منم، حاضرمنم، یکتای بی همتاستم

وحدت منم، کثرت منم، معنی منم، صورت منم

هم نور و هم ظلمت منم، پنهان و هم پیداستم

ساکن منم، سایر منم، بی بال و پرطایر منم

در دورها دایر منم، چون قطب پابرجاستم

علوی منم، سفلی منم، دنیی منم، عقبی منم

حجت منم، دعوی منم، عین همه اشیاستم

عالم منم، آدم منم، هم شادی و هم غم منم

هم درد و هم مرهم منم، هم لا و هم الاستم

جنی منم، انسی منم، هم عرش و هم کرسی منم

هم عالم قدسی منم، نور جهان آراستم

عالم منم، عامل منم، عارف منم، واصل منم

مرشد منم، کامل منم، هم مونس دلهاستم

هم شک و هم ایقان منم، هم منع و هم احسان منم

هم کفر و هم ایمان منم، هم مؤمن و ترساستم

بی جا و در هر جا منم، در هر دلی دانا منم

در دیده ها بینا منم، در هرزبان گویاستم

هم زاهدم بی شور و شر، هم عاشقم بی پاو سر

هم از اسیری بیخبر، هم رند ناپرواستم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۹جانا ز درد عشق تو چون من فغان کنم
  2. شمارهٔ ۴۱۰تا بنای عاشقی در کاینات انداختیم
  3. شمارهٔ ۴۱۱من مستم و میخوارم گو خلق بدانیدم
  4. شمارهٔ ۴۱۲من مست عشقم زاهدا با ما مگو از عقل و دین
  5. شمارهٔ ۴۱۳پیداست حسن دوست ز ذرات کن فکان
  6. شمارهٔ ۴۱۴ای صبح تجلی جمالت رخ انسان
  7. شمارهٔ ۴۱۵آن یار رو ز ما بچه رو می کند نهان
  8. شمارهٔ ۴۱۶ای اسیران غم عشق تو آزاد از جهان
همه‌ی غزلیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.