پرش به محتوای اصلی
علی اشتری علی اشتری

رباعیات

شمارهٔ ۵ - بوسه و لب

گر ماه شوی، من آسمان خواهم شد

ور سبزه شوی، آب روان خواهم شد

یعنی: که ربایمت زهر گوشه که هست

گر بوسه شوی، لب و دهان خواهم شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷ - غنچه بختصد گونه بلا، ز گشت انجم دیدم
  2. شمارهٔ ۸ - زلف کوتاهکوته شدن زلف تو ایماه خوش است
  3. شمارهٔ ۹ - زاهد و میخانهچون باده بجام خود فروشان افتاد
  4. شمارهٔ ۱۰ - گل شکفتهچون غنچه چو دیده بودم از آغازت
  5. شمارهٔ ۱۱ - چه شد؟بوسی اگر از لبت ربودیم چه شد؟
  6. شمارهٔ ۱۲ - آینه جامبازآ که ز حسرت تو جان خواهم داد
  7. شمارهٔ ۱۳ - رنج میاین رنج که من ز گردش می دیدم
  8. شمارهٔ ۱۴ - عشق و شرابما را دو هزار آرزو در دل بود
همه‌ی رباعیات ←

علی اشتری درباره‌ی علی اشتری

علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود.  پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.