پرش به محتوای اصلی
علی اشتری علی اشتری

رباعیات

شمارهٔ ۸ - زلف کوتاه

کوته شدن زلف تو ایماه خوش است

برچیدن دام، از سر راه خوش است

کوتاه شد آن دو زلف زرین و خوشیم

کاین رشته آرزوست، کوتاه خوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰ - گل شکفتهچون غنچه چو دیده بودم از آغازت
  2. شمارهٔ ۱۱ - چه شد؟بوسی اگر از لبت ربودیم چه شد؟
  3. شمارهٔ ۱۲ - آینه جامبازآ که ز حسرت تو جان خواهم داد
  4. شمارهٔ ۱۳ - رنج میاین رنج که من ز گردش می دیدم
  5. شمارهٔ ۱۴ - عشق و شرابما را دو هزار آرزو در دل بود
  6. شمارهٔ ۱۵ - بهارهنگام بهار و چون بهشت است چمن
  7. شمارهٔ ۱۶ - میگسارم باشیآنروز خوشم که در کنارم باشی
  8. شمارهٔ ۱۷ - در سایه سروآنروز خوشم که نو بهاری باشد
همه‌ی رباعیات ←

علی اشتری درباره‌ی علی اشتری

علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود.  پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.