علی اشتری
شمارهٔ ۱۱ - چه شد؟
بوسی اگر از لبت ربودیم چه شد؟
ور دست بر اندام تو سودیم چه شد؟
خود را بکشی اگر ز مردم شنوی
کان شب که من و تو مست بودیم چه شد؟
علی اشتری
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳ - رنج میاین رنج که من ز گردش می دیدم
- شمارهٔ ۱۴ - عشق و شرابما را دو هزار آرزو در دل بود
- شمارهٔ ۱۵ - بهارهنگام بهار و چون بهشت است چمن
- شمارهٔ ۱۶ - میگسارم باشیآنروز خوشم که در کنارم باشی
- شمارهٔ ۱۷ - در سایه سروآنروز خوشم که نو بهاری باشد
درباره‌ی علی اشتری
علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود. پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.