پرش به محتوای اصلی
علی اشتری علی اشتری

رباعیات

شمارهٔ ۶ - بوسه شبنم

یک عمر اگر چه رنج و ماتم دیدم

در پای نشاط، خار صد غم دیدم

صد شکر که گلبن امیدم را دوش

شاداب ز بوسه های شبنم دیدم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸ - زلف کوتاهکوته شدن زلف تو ایماه خوش است
  2. شمارهٔ ۹ - زاهد و میخانهچون باده بجام خود فروشان افتاد
  3. شمارهٔ ۱۰ - گل شکفتهچون غنچه چو دیده بودم از آغازت
  4. شمارهٔ ۱۱ - چه شد؟بوسی اگر از لبت ربودیم چه شد؟
  5. شمارهٔ ۱۲ - آینه جامبازآ که ز حسرت تو جان خواهم داد
  6. شمارهٔ ۱۳ - رنج میاین رنج که من ز گردش می دیدم
  7. شمارهٔ ۱۴ - عشق و شرابما را دو هزار آرزو در دل بود
  8. شمارهٔ ۱۵ - بهارهنگام بهار و چون بهشت است چمن
همه‌ی رباعیات ←

علی اشتری درباره‌ی علی اشتری

علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود.  پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.