پرش به محتوای اصلی
علی اشتری علی اشتری

رباعیات

شمارهٔ ۲ - بیاد رضا

ای مه ز چه بر خاک رضا میخندی؟

هرچند نگویمت چرا میخندی

تو خنده بصد هزار مجنون زده ای

اکنون که رضا رفته بما میخندی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴ - صبح و شبآن مه که گشوده لعل لب میخندد
  2. شمارهٔ ۵ - بوسه و لبگر ماه شوی، من آسمان خواهم شد
  3. شمارهٔ ۶ - بوسه شبنمیک عمر اگر چه رنج و ماتم دیدم
  4. شمارهٔ ۷ - غنچه بختصد گونه بلا، ز گشت انجم دیدم
  5. شمارهٔ ۸ - زلف کوتاهکوته شدن زلف تو ایماه خوش است
  6. شمارهٔ ۹ - زاهد و میخانهچون باده بجام خود فروشان افتاد
  7. شمارهٔ ۱۰ - گل شکفتهچون غنچه چو دیده بودم از آغازت
  8. شمارهٔ ۱۱ - چه شد؟بوسی اگر از لبت ربودیم چه شد؟
همه‌ی رباعیات ←

علی اشتری درباره‌ی علی اشتری

علی اشتری متخلص به فرهاد (۱۳۰۱–۱۳۴۰) شاعر غزلسرای اهل ایران بود.  پدرش احمدخان اشتری که در شعر تخلص «یکتا» داشت شاعر، نقاش و برای مدتی نیز عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بود. وی در نزد پدر برخی از فنون ادب را آموخت و تحصیلات خود را در مدرسهٔ شرف به پایان رساند. وی از نوجوانی به سرودن پرداخت و تخلص فرهاد را برای خود بر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.