پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۶۲۸

حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداند

زبان عاشق و معشوق کس نمیداند

من از حدیث تو مستم رقیب از شکرت

سخن سرایی طوطی مگس نمیداند

دل ترا چه غم از من که مرغ آزادست

بلای عشق و جفای قفس نمیداند

چنان گرفت دلم بی تو خو به تنهایی

که غیر ناله خود همنفس نمیداند

گذشت ناله اهلی ز عرش رحمی کن

که جز وصال تو فریاد رس نمیداند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۳۰حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبرد
  2. شمارهٔ ۶۳۱بر شمع فلک حسنت آن لحظه که ناز آرد
  3. شمارهٔ ۶۳۲گرچه اشک من خبر از بی‌گناهی می‌دهد
  4. شمارهٔ ۶۳۳در ره دوست که باشد؟ که جفایی نکشد
  5. شمارهٔ ۶۳۴مرا دردی است کز درمان کس تسکین نخواهد شد
  6. شمارهٔ ۶۳۵گر کشد گاهی عنان از ناز و میل ما کند
  7. شمارهٔ ۶۳۶به هر ناجنس چون طوطی دل ما کی سخن دارد
  8. شمارهٔ ۶۳۷لبت از روزه چرا خشک چو عناب شود
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.